Σαν τίποτε να μην χάθηκε για πάντα..

Ωραία μέρα σήμερα

μεθυστική

με μυρωδιές και χρώματα

μες στη λιακάδα

σαν ανθισμένη φλαμουριά

κάτω από το μπαλκόνι μου

ωραία μέρα σήμερα

σαν άνοιξη

σαν νιότη

σαν θαμπωμένα μάτια

σαν το αίμα όταν φουντώνει

και σαν έρωτας

ωραία μέρα σήμερα

σαν τίποτα

τίποτα να μην χάθηκε για πάντα

                                                                                                                                               Ένα ποίημα από τον Τόλη Νικηφόρου

Σημειώσεις:
Ο ζωγραφικός πίνακας είναι μια υδατογραφία του σύγχρονού μας Βραζιλιάνου ζωγράφου Fabio Cembranelli
Το γλυπτό είναι της Ισπανίδας , επίσης σύγχρονης,  γλύπτριας  Isabel Miramontes

Στην καρδιά του χειμώνα

 

Δὲ γυρεύω ξένο, δὲ ρωτάω κρυφό,
δὲ γυρεύω χάρη.

 

                                                                                                     Κάτι μοῦ ῾χουν πάρει μὲς ἀπ᾿ τὴ ψυχή,
                                                                                            κάτι μοῦ ῾χουν πάρει

            Καὶ δὲν ἦταν οὔτε ξωτικὰ
                  καὶ δὲν ἦταν χέρια

                                                                                                      Κι ἦρθε ἕνας ἀγέρας κι ἦρθ᾿ ἕνας βοριὰς
                                                                                                          κι ἦρθ᾿ ἕνα σκοτάδι

 

                                                                            Κάτι μοῦ ῾χουν πάρει μὲς ἀπ᾿ τὴ ψυχή,
                                                                                            κάτι μοῦ ῾χουν πάρει

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Κι όμως… “μες στην καρδιά του χειμώνα ανακάλυψα μέσα μου ενα αόρατο καλοκαίρι”

……………………………………………….…………………………………………………………………….

         Σημείωση γράφουσας:  Τα παραπάνω από το video είναι αποσπάσματα από το ποίημα του ποιητή μας Κωνσταντίνου       Χατζόπουλου (1868-1920) που έχει τον τίτλο  “ Δεν γυρεύω ξένο” ενώ το εντός των γραμμών είναι από μια φράση του Albert Camus  στο “The Stranger”

Στην πεθυμιά της ελευθερίας

 

Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο;

Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;

Ενα ποδοβολητό τελειώνει στην άκρη της ακοής..

Η επιθυμία έχει μια πολυ ψηλή κορμοστασιά και στις παλάμες της καίει

η απουσία.

Η επιθυμία γεννάει το δρόμο της όπου θέλει να περπατήσει. Φεύγει''

Σημείωση γράφουσας:

Το ποίημα είναι μια επιλογή αποσπάτων από “ Τα παράθυρα προς την πέμπτη εποχή” του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη

Προς την θάλασσα

                                                                                                                                  γυρεύοντας τον αναπαμό

“…Κι από τους λόφους κι απ’ τα δάση πέρα, χαμηλά,

η θάλασσα η ατέλειωτη κι ο ανασασμός της.

Το έρημο φως. Κι η ανάμνηση νεκρή, κι η ελπίδα.

Και τα χέρια λυμένα. Η θάλασσα. Μονάχα η θάλασσα.

 

Κι άκουσε το τραγούδι το ασίγαστο από ποια βάθη ανεβαίνει.”

 

 

Για κείνους που ζούν μες στην μοναξιά,  μέσα τους το χτες μα με την ματιά στραμμένη στην λευτεριά της απλωσιάς της θάλασσας..μετέωροι..ακόμη

Σημειώσεις

α) Ο πίνακας “ The Watcher, Tynemouth, 1882” είναι του ζωγράφου Winslow Homer (1836-1910)

β) Το ποιητικό απόσπασμα είναι από το ποίημα “ Πίσω από τους λόφους” του Γιώργου Γεραλή (1917 - 1996)

γ) Το τραγούδι στο video είναι το “ Τραγούδι της θάλασσας” Canção do Mar αποδοσμένο στα Πορτογαλικά από την

Dulce Pontes. Οι στίχοι του τραγουδιού στα Αγγλικά αποδίδονται  όπως παρακάτω:

Song of The Sea

I went to dance on my little boat
There in the cruel sea
And the sea was roaring
Telling me I went there to steal away
The peerless light
Of the beautiful look in your eyes
Come to find out if the sea is right
Come to see my heart dancing
If I go dancing on my little boat
I won’t go to the cruel sea
Nor will I tell it where I went
To smile, dance, dream, live… with you

Ο Θεός γράφει στην άμμο..

Κατακλείδα

Σέρνομαι σαν άγκυρα στον πυθμένα της θάλασσας.
Και τι δεν πιάνω που δεν το χρειάζομαι.
Κουρασμένη αγανάκτηση, πυρωμένη αυτοεγκατάλειψη.                   

Οι δήμιοι φέρνουν πέτρες, ο Θεός γράφει στην άμμο 

 

 

Ξημερώνει σε λίγο η Κυριακή! Είναι η Κυριακή των βαϊων!

Καλό Πάσχα σε όλους!

Σε θρήσκους και άθρησκους, σε Χριστιανούς και μή!

Εκείνος έρχεται να πάθει και να σταυρωθεί για όλους μας!

Κι ο Θεός γράφει στην άμμο..

 

 Σημειώσεις:

  Το υπέροχο ποίημα “ Κατακλείδα” είναι του νομπελίστα συγχρονού μας Σουηδού ποιητή Tomas Tranströmer , σε μετάφραση του Βασίλη Παπαγεωργίου

Η Φωτογραφία είναι του γλύπτη , δύτη και βραβευμένου για τις υποβύχιες φωτογραφίες του Jason de Caires Taylor  και απεικονίζει ένα από τα γλυπτά του που έχει τον τίτλο “ Τhe lost Correspondent”.   Το γλυπτό αυτό είναι ένα από τις πολλές γλυπτές ανθρώπινες φιγούρες  που αποτελούν την γλυπτική του έκθεση που βρίσκεται στον πυθμένα της υποθαλάσσιας ζώνης της Grenada!

Η γλυπτική αυτή υποθαλάσσια έκθεση αποκαλείται underwater sculpture park, είναι η πρώτη και μοναδική ως τα τώρα, τετοια γλυπτική υποθαλάσσια έκθεση στον κόσμο, θεατή από δύτες  και από τον γυάλινο πάτο μιας βάρκας, αν ο καιρός είναι καλός και η θάλασσα ήρεμη.. ! Είναι μια φανταστική δουλειά, που πολύ με εντυπωσίασε, η οποία και πραγματικά συγκλονίζει εναρμονισμένη στο όλον της μες στο υδάτινο περιβάλλον και μπορείτε να δείτε σχετικά με αυτήν στην σελίδα του γλύπτη : Go to source web page: Underwater Sculpture

 Αξίζει να την δείτε!

http://www.underwatersculpture.com/index.asp

Technorati tags: Tomas Tranströmer, Νόμπελ Λογοτεχνίας, ποίημα "Κατακλείδα", Jason deCaires Taylor, gallery of underwater art, the world's first underwater sculpture park, η πρώτη στον κόσμο υποθαλάσσια έκθεση γλυπτικής τέχνης, Τέχνες, Ποίηση

Πίσω απ' τις κουρτίνες

Κι αλήθεια πόσοι δε χάθηκαν σε μια κάμαρα που δεν τους περίμενε κανείς και κοίταξα πίσω απ’ τις κουρτίνες μήπως και ξαναβρώ τα παιδικά μου χρόνια ή τα βήματα ενός μοναχικού διαβάτη αργά τη νύχτα μου θύμιζαν πάντα πόσο εφήμεροι είμαστε...

Έξαλλου ήρθε ο καιρός να παραδεχτούμε ότι δεν κάναμε κι εμείς τίποτα, σπουδαίο. Άλλα και ποιο είναι το σπουδαίο; Και σε τι θα βοηθούσε;
Άνθρωποι που μας ξεγέλασε η τύχη ή μας πρόδωσε τ' όνειρο
κι ώ μάταιες ελπίδες, πόσο σας αγαπήσαμε έναν καιρό.

   Σελήνη 20 η ημερών απόψε... Πώς έφυγαν τα χρόνια!

Αποσπάσματα από το ποίημα του

Τάσου Λειβαδίτη “ Σελήνη 20 ημερών”