Στις μέρες της καταχνιάς

 

Στην καταχνιά του χειμώνα, η ζωή χρειάζεται χρώμα.. Να ανασάνει, να ζεσταθεί Ισα στην ψυχή..

Και, τότε η μουσική μάς δείχνει τον δρόμο, τραγουδάει μέσα μας..

Ποιός έχει το χρώμα τούτο, ποιός έχει την διάθεση να το έχει;;

Σας το εύχομαι όπως και νάχει..Ετσι, η ζωή είναι ωραία!

Σαν η ομίχλη ανέβαινε

-Πού είναι η αγάπη; Τη ρώτησα και μού ‘δειξε:

-Εκεί!

Κι ήταν το εκεί παντού και πουθενά.

Κι είχαν και τα δυο την απόγνωση του απρόσωπου.

Κάθε που άπλωνα έβρισκα το κενό και μια υπόσχεση που έμοιαζε του Θεού.

Μεγάλη, απέραντη και άδεια.

Κι ύστερα, η ομίχλη ανέβαινε απ’ το βαθύ φαράγγι, λευκή, γαλήνια κι ωραία.

Και το σήμαντρο με καλούσε στους παλιούς καιρούς.

-Πού είναι η αγάπη;

“Απανταχού απουσία” του Βαγγέλη Φίλου

Στην καρδιά του χειμώνα

 

Δὲ γυρεύω ξένο, δὲ ρωτάω κρυφό,
δὲ γυρεύω χάρη.

 

                                                                                                     Κάτι μοῦ ῾χουν πάρει μὲς ἀπ᾿ τὴ ψυχή,
                                                                                            κάτι μοῦ ῾χουν πάρει

            Καὶ δὲν ἦταν οὔτε ξωτικὰ
                  καὶ δὲν ἦταν χέρια

                                                                                                      Κι ἦρθε ἕνας ἀγέρας κι ἦρθ᾿ ἕνας βοριὰς
                                                                                                          κι ἦρθ᾿ ἕνα σκοτάδι

 

                                                                            Κάτι μοῦ ῾χουν πάρει μὲς ἀπ᾿ τὴ ψυχή,
                                                                                            κάτι μοῦ ῾χουν πάρει

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Κι όμως… “μες στην καρδιά του χειμώνα ανακάλυψα μέσα μου ενα αόρατο καλοκαίρι”

……………………………………………….…………………………………………………………………….

         Σημείωση γράφουσας:  Τα παραπάνω από το video είναι αποσπάσματα από το ποίημα του ποιητή μας Κωνσταντίνου       Χατζόπουλου (1868-1920) που έχει τον τίτλο  “ Δεν γυρεύω ξένο” ενώ το εντός των γραμμών είναι από μια φράση του Albert Camus  στο “The Stranger”

Στην πεθυμιά της ελευθερίας

 

Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο;

Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;

Ενα ποδοβολητό τελειώνει στην άκρη της ακοής..

Η επιθυμία έχει μια πολυ ψηλή κορμοστασιά και στις παλάμες της καίει

η απουσία.

Η επιθυμία γεννάει το δρόμο της όπου θέλει να περπατήσει. Φεύγει''

Σημείωση γράφουσας:

Το ποίημα είναι μια επιλογή αποσπάτων από “ Τα παράθυρα προς την πέμπτη εποχή” του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη

Προς την θάλασσα

                                                                                                                                  γυρεύοντας τον αναπαμό

“…Κι από τους λόφους κι απ’ τα δάση πέρα, χαμηλά,

η θάλασσα η ατέλειωτη κι ο ανασασμός της.

Το έρημο φως. Κι η ανάμνηση νεκρή, κι η ελπίδα.

Και τα χέρια λυμένα. Η θάλασσα. Μονάχα η θάλασσα.

 

Κι άκουσε το τραγούδι το ασίγαστο από ποια βάθη ανεβαίνει.”

 

 

Για κείνους που ζούν μες στην μοναξιά,  μέσα τους το χτες μα με την ματιά στραμμένη στην λευτεριά της απλωσιάς της θάλασσας..μετέωροι..ακόμη

Σημειώσεις

α) Ο πίνακας “ The Watcher, Tynemouth, 1882” είναι του ζωγράφου Winslow Homer (1836-1910)

β) Το ποιητικό απόσπασμα είναι από το ποίημα “ Πίσω από τους λόφους” του Γιώργου Γεραλή (1917 - 1996)

γ) Το τραγούδι στο video είναι το “ Τραγούδι της θάλασσας” Canção do Mar αποδοσμένο στα Πορτογαλικά από την

Dulce Pontes. Οι στίχοι του τραγουδιού στα Αγγλικά αποδίδονται  όπως παρακάτω:

Song of The Sea

I went to dance on my little boat
There in the cruel sea
And the sea was roaring
Telling me I went there to steal away
The peerless light
Of the beautiful look in your eyes
Come to find out if the sea is right
Come to see my heart dancing
If I go dancing on my little boat
I won’t go to the cruel sea
Nor will I tell it where I went
To smile, dance, dream, live… with you